Hey! N'oluyo bana yahu...

Yersiz ve de gereksiz bir kıpırtı, bir patırtı var yüreğimde. Nedenini çözemedim. Kafayı da pek yordum sayılmaz :D

"Ben gönlümü bir kere sana verdim" diyor bir şarkıda. Verdim mi, vermek istedim de emin mi olamadım ya da... Ne bileyim, öyle bişeyler işte...



"Yıkılmadım, ayaktayım..."



Bomboş şu an kafam, düşüncelerim. Ne hissettiğimi bilmiyorum, daha doğrusu ne hissetmem gerektiğini. Tepkim 'ağlamak' mı olmalı, 'boşvermek' mi?

Beğendiğim ünlünün bile 'eski'lere benzettiğim için anlamlı olduğunu farkettim mesela. Şaşırdım... 'Eski'lerin de gerçekten eskimiş olduğunu, bende ise hala bir sızı olarak var olduğunu bilmek de tekrardan şaşkına çevirdi, itiraf etmeliyim.



İyi ki 'yeni'lere kaptırmamışım, hayaller kurmamış, anılar biriktirmemişim... Yoksa yıkım olurdu, tabi eski seven ben olsaydım; koşulsuz, sınırsız... Yine yanlış yollara sapmışım meğer, yanlış adreslerde aramışım 'tamlayan'ımı. Halbuki kulağa ne kadar anlamlı geliyordu cümle, yan yana gelişimizde. Ama, ama... 'Ama'sı yok işte, başka cümlelerde isim mi sıfat mı olduğunu bilmeden dolanıyormuş meğer... Her zamanki gibi ben de cümledeki boşlukları doldurmakla uğraşıyormuşum.



Neyse... Böyle işte... Hadi ben yoğun bir şekilde 'düşünmemeye' devam edeyim :)